Mijn hart huilt
Mijn ziel kruipt
In onwetendheid gelaten
Kan ik alleen raden,
naar morgen.
Ik voel me niet meer geborgen
Ik heb me vrij gegeven
Al was het maar voor even
Ik had hoop
Maar dat is al vervlogen
Ik voel me bedrogen
Elke dag hoop ik op bericht
Maar in plaats daarvan ben ik gezwicht
Voor de pijn in me hart
Vandaar dit gedicht

Ik kan niet ontkennen
Daarvoor zal ik bekennen
Dat ik jou niet kende
En jij niet mij
We kende elkaar niet, geen van allebei
We leefden apart
Maar toch verenigt, in het hart

Angst die je me ontnam
Liefde die je me gaf

De angst is wedergekeerd
De liefde word oud en verweerd
Ik ben veranderd
Net als jij
Misschien zullen de wegen elkaar weer raken
Misschien zullen we verdwalen
Maar een stuk is gebleven
Opgeslagen en bewaard
Diep in me hart
Waar de waakhond waakt